Een getuigenis van een occassionele leerling

Wanneer je aan eender welk Afrikaans land denkt, zijn de eerste dingen die in je opkomen waarschijnlijk armoede, hongersnood, droogte of zelfs oorlog. Heel vaak wordt de rijke cultuur gewoon over het hoofd gezien. Een mooi voorbeeld van die cultuur zijn de vele verschillende dansen. Wij trokken naar een Congolese workshop in Mechelen en kregen dansles van Zacharie Lebolo Bilongo.

Het Pitzenburg Atheneum, daar was het te doen.
We liepen wat onwennig de school binnen als nieuwelingen, maar vonden toch al snel de klas. Een tiental vrouwen en één man stonden ongeduldig te wachten, blijkbaar komen de Congolezen wel meer te laat?

Tien minuten later vlogen we erin en wie zich eerst nog aan een opwarming had verwacht, had het fout.
De muziek begon, live-percussie, en zo wij ook. Armen zwaaien, springen, stappen, draaien, klappen, …
Meteen werd de toon gezet, of beter gezegd, het ritme. In anderhalf uur tijd leerden we de basisbewegingen van de Congolese dans en het allerbelangrijkste principe: lachen. En er werd wat afgelachen.
Niet alleen omdat het zo leuk was, maar ook omdat we niet alle bewegingen gewoon waren. Zo deden we onder andere het “draaiend handje” van Club Brugge-spits Sterchele wanneer die een goal viert, weten we meteen waar hij zijn inspiratie opdoet.

Het belangrijkste in elke Centraal-Afrikaanse dans zijn de schouders en de borst. Die bewegen erg los, niemand mag gespannen zijn. Ook de knieën moeten los zijn, nooit gestrekt. “Het belangrijkste is dat je ontspannen bent, wie gestresseerd of gespannen is, kan nooit goed dansen,” aldus Papa Zacharie.
In tegenstelling tot wat veel mensen denken wordt er niet “geshaket” in Afrikaanse dans, dat is meer iets voor de Jamaicaanse ragga. “Maar er zijn wel heupbewegingen, “verzekerde de andere dansleraar ons. Hij deed een paar bewegingen in mijn richting, waardoor ik me bijna achter hoofdredacteur Kevin ging verstoppen en ook enkele andere vrouwen konden hun blozende wangen niet verbergen.

De sfeer tijdens de workshop was erg los en ontspannen. Het leek wel of iedereen iedereen al kende. Zelfs wij, die zomaar binnenvielen in de laatste les, werden met open armen ontvangen. Een mooi voorbeeld daarvan was het einde van de les, de grote finale. Iedereen danste en stapte in een kring, het was niet moeilijk om je een vuur in het midden voor te stellen. In die kring dansten we dan per twee, partners werden gewisseld. Iedereen lachte en klapte, iedereen was gewoon blij. Een heel leuke afsluiter van een heel leuke workshop. Voor herhaling vatbaar dus.